क्वारेन्टाइनले बनाएको सम्बन्ध

"क्वरेन्टाइनको बेला म भन्डारी गाउँमा बसेको थिए, मेरो पुर्ख्यौली गाउँ । धित मरुन्जेल काफल खाइयो यसपाली " उ गफ दिदै थियो साथिहरुको जमातमा । मलाई भने भन्डारी गाउँ  सुन्ने बित्तिकै उनको याद आयो । कुशुम भन्डारी । घर उनको प्रदेश न. ६ । क्वारेन्टाइनले सुरु गरेको त्यो सम्बन्ध मेरो आखामा फ्लयासब्याक जसरी आउन थाल्यो । कोरोना भाइरस को कारण होम क्वारेन्टाइनमा थिए म पनि । पुरै दुनिया क्वारेन्टाइन र आइसोलेसनमा थियो भन्दा पनि फरक पर्दैन । ब्याक्ग्राउन्डमा चिसापानीको सस्पेन्सन बृज अनि फोटोको एक कुनामा चिसापानीको चिसो हावालाइ स्पर्श गर्दै खिचिएको उनको आकृति । प्रोफाइल फोटोमै निधारमा चिटिक्क परेको टीका, कर्ली कर्ली कपाल अनि प्वाउट गर्दै खुम्च्याइएको मुख । फेसबुकमा रिक्वस्ट देखे, चिसापानीको त्यो पुल देख्ने बित्तिकै कोइ चिनेकै मान्छे हुनुपर्छ भनेर रिक्वेस्ट एसेप्ट गर्न प्रोफाइल खोले । एउटा अर्को फोटो अप्लोड गरिएको थियो , ठूलो चस्मा लगाएर लिइएको सेल्फी, कुन चै इडिटिङ एपको कमाल थियो त्यो कुन्नी , हिउँ झै गोरि देखिएकी थिइन उनी ।

रिक्वय्सट एसेप्ट गरे । मेसेन्जरमा हरियो सिग्नल देखायो । "हाइ " लेखेर पठाए , धेरैबेर सम्म उताबाट केही प्रतिकृया आएन । एकछिन पर्खेर बसे, रिप्लाइ गरे ठिकै छ नत्र रिमुभ गर्दिन्छु भनेर । नभन्दै उताबाट हात हल्लाउँदै गरेको इमो आयो । कुरा त गर्ने तर कसरी सुरु गर्ने भनेर म अप्ठ्यारोमा परे , अनि तपाईं मलाइ चिन्नुहुन्छ ? भन्ने प्रस्न राखे । उनले "अह ! चिन्दिन , हजुरले मलाइ चिन्नुहुन्छ ?  " भनेर उल्टै प्रस्न तेर्स्याइ । अहिले सम्म त चिनेको छैन , सायद अब चिन्छु कि भनेर जवाफ फर्काए । उनले स्माइल गरेको इमो पठाइन । क्वारेन्टाइनको पहिलो दिनमा घर, ठेगाना, रुचि, सोच, बिचारहरुका बारेमा कुरा गर्दा गर्दै मोबाईलको डाटा सक्कियो । अर्को दिन कुरा गरौला भनेर त्यसदिनको कुराकानी टुंगोमा पुराइयो ।

अर्को दिन खना खाएर फेसबुक खोलेको लामो सन्देश थियो कुशुमको । लेखिएको थियो "हजुर त कस्तो राम्रो मान्छे हुनुहुदो रहेछ , मैले हजुरको प्रोफाइल सबै हेरिसके । हजुरले त सानो मुभी पनि बनाउनु भएको रैछ , मलाइ त अति मन पर्यो । मैले हजुरले लेख्नुभएको लभ लेटर पनि सुने । साच्चै कसकालागी लेख्नु भएको , अनि त्यो आर्जु भन्ने साच्चै हो कि काल्पनिक हो नि ?"
प्रस्नहरुको ओइरो थियो , कुन चै उत्तर दिनु भयो । मैले स्माइली पठाउदै " धन्यवाद , त्यो सबै काल्पनिक हो" भनेर मेसेज टुङ्याए । मलाइ पनि अब उनको प्रोफाइल हेर्न मन लाग्यो । उनले लेखेका र पोस्ट गरेका हरेक कुराहरु हेरे अनि त्यो ठूलो चस्मा लगाको फोटोमा कमेन्ट लेखे "इडिटिङ ओभर लोडेड" भनेर । त्यत्तिकैमा उताबाट मेसेज आइहाल्यो "म त्यस्तो नक्कली छु र ?" मैले त्यो प्रस्न हासेरै उडाए । कुराकानी हुँदै गयो ।

क्वारेन्टाइनको ५औ दिन । मैले कुराकानीकै सिलसिलामा मेरो घरतिर घुम्न कहिले आउछौ भनेर सोधे । "ठ्याक्कै कानिर हो भन्नुस , म क्वारेन्टाइन सक्किने बित्तिकै आउछु" भनिन । मैले जिस्केरै "गाडिबाट ओर्लेर २ दिन हिन्नुपर्छ अनि पुगिन्छ मेरो घर" भनेर उत्तर दिए । "त्यसो भए त आउदिन" भनिन । समय बित्दै गयो , हरेक दिन केही नौला कुरा हुँदै गए । मलाइ थाह थिएन म किन उनिसङ बोल्न त्येती धेरै आतुर अनि उत्सुक हुन्थे , किन उनी हरेक समय समयमा मलाइ मेसेज छोड्ने गर्थिन ।
क्वारेन्टाइन को ७औ दिन । मैले सोधे "तिमी सबैसङ यसरी नै बोल्छौ कि मसङ मात्रै हो ?" किन भने मलाइ उनको मनमा म प्रती के भाव छ भन्ने कुरा थाह पाउनु थियो । सायद मेरो त्यो प्रस्नले उनको चित्त दुखेछ क्यारे त्यस्पछी उनले म सङ बोल्न छोडिन । मसङ माफी माग्नु बाहेक अरु उपाएनै थिएन । "सरि" भन्दै मेसेज पठाए । धन्न सरि ले काम गरेछ , उनी बोल्न थालिन । मैले बुझिसकेको थिए जसरी मेरो मनमा प्रेम भाव उब्जिएको थियो , उनको मनमा पनि म प्रती प्रेम पलाइसकेको छ ।

समय बित्दै गयो , क्वारेन्टाइन पनि सकियो । सबै आफ्नो आफ्नो काम तर्फ फर्किसकेका थिए । म पनि पढाइको सिलसिलामा काठमाडौ तर्फ लाग्ने तरखर गर्न थाले । खप्तड यातायातको नाइट बस चडेर , कुसुमलाइ "बाइ" लेखेर मेसेज पठाउदै लागे काठमाडौ तिर । लगभग १८ घन्टाको यात्रा पार गर्नुपर्ने, साइडको सिटमा एकजना व्यापारी पर्नुभयो । अत्तरिया बाट लम्की पुग्दासम्म उहाले आफ्नै गफ एकोहोरो सुनाइरहनु भयो । त्यसपछी कतिखेर निदाएछु मैले पत्तै पाइन । कोहलपुर पुग्दा म निन्द्राबाट बिउझिए । अँध्यारो भैसकेको थियो । म बिउझनु कारण थियो पछिल्लो सिटमा बसेर जोरजोरले गफ गरिरहेका केटिहरु । मोबाइल निकाले अनि फेसबुक खोले , उनले मेसेज गरेकी थिइन "म पनि आज काठमाडौ जाँदै छु , उता पुगेर भेटौला " । म खुसी भए तर आज नै जाने भए पहिले नै भन्नुपर्थ्यो, सङै जान हुन्थ्यो भन्ने कुराले एकछिन रिस उठ्यो । "हुन्छ, तिम्रो फोन नम्बर दिइराख " लेखेर पठाए । एकैछिनमा मेसेज आयो ".. यो मेरो नम्बर हो , म अहिले कोहलपुर आइपुगे" । म झसङ भए , जिस्केको हो कि साच्चै भनेको हो छुट्टाउन गार्हो भयो । यसो बसभरी नजर घुमाए , कतै यै बसमा त हैन भनेर । फेसबुकको फोटो जस्तो कोहि मान्छे देखिन । "म पनि त्यही त पुगे , कुन गाडिमा छौ तिमी? " भनेर मेसेज फर्काए । धेरै बेर कुर्दा पनि रिप्लाइ नआएपछी मोबाइल बन्द गरेर सुते ।

रातिको खाना खान गोरुसिङ्हेमा गाडी रोकियो । नम्बर छदै थियो , कहापुग्योउ भनेर सोध्छु भनेर फोन लगाए । नक्कल पारेर बोलेझै "हेल्लो" भन्दै हास्दै फोन उठाइन उनले । मैले "कहाँ पुग्योउ" भनेर सोधे । " हजुर भन्दा अलि पछाडी छु , खाना खान ओर्लेको" भनेर जवाफ आयो । अब म पक्का भए कि उनी पनि पक्कै त्यै गाडीमा छिन । मैले भेटौ भने अनि भेट्नलाइ उत्सुक भएर कुरेर बसे । म अफ्ट्यारो अवस्थामा थिए , पहिलो पल्ट कुनै केटिलाइ भेट्न गैरहेको थिए , त्यो पनि फेसबुकमा चिनजान भएको भरमा । त्यै पनि हिम्मत गरेर भेट्छु भनेर बसे । एकैछिनमा मेरो छेउमा आएर कुसुमले हात हल्लाउँदै "हाइ" भनिन । म लाजले रातो पिरो भैसकेको थिए । उनिसङै उनकी साथी पनि थिइन । के भन्ने के भन्ने भयो अनि हात हल्लाएरै हाइ फर्काए । अनि सम्झे , मेरो सिट पछाडी हल्ला गर्नेव्केटिहरु त तिनिहरु नै हुन । एक छिन सबै चुपचाप लागेर बस्यौ । कुरा केही पनि थिएन , अनि खाना खान गयौ ।
मैले र कुशुमकि साथिले खाना खायौं तर कुशुमले खाइनन । साकाहारी मान्छे , बाहिरतिरको नखाने रे । खाना खाइसकेर गाडिमा बस्यौ । कुशुमलाइ सोध्नु पर्ने त धेरै कुराहरु थिए तर समयले साथ दिएन । गाडी हिड्यो अनि हामी पनि निदायौ ।

भोलिपल्ट बिहानै चिया खान भनेर गाडिले रोक्यो । म निदाएको निदाएइ भएछु । मलाइ कसैले बिउझिनलाइ कर गरेको जस्तो लाग्यो । हातमा चिया लिएर कुशुम मलाइ बिउझाइरहेकी थिइन । उनले मेरो हातमा चिया र बिस्कुट थमाइदिइन र आफू सिटमा गएर बसिन । उनको त्यो ब्व्हारले मलाइ उनिप्रती झन माया बडेर आयो । "मैले हजुरलाइ कोहलपुरमै देखेको , के गर्नु हुन्छ भनेर बिचार गरेको" उनले भनिन । म केही बोलिन , चिया मा बिस्कुट चोपेर खान तिर ध्यान लगाए अनि कुरा गर्न थाले । हासो मजाक गर्दागर्दै काठमाडौ आइपुग्यो । यात्रा कति छोटो भएजस्तो लाग्यो । मनका कुरा भन्दिउ जस्तो लागेको थियो , तर , अह ! हतार गर्नु हुदैन भन्ने लाग्यो । कुरा गर्दै गरौला है भन्दै हामी छुट्टियौ ।